Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες

Με τον Χρήστο και την Έλενα θέλαμε από καιρό να πάμε σε στριπτιτζάδικο. Εγώ και η Έλενα δεν είχαμε ξαναπάει και όλο λέγαμε ότι κάποια στιγμή θα το επιχειρήσουμε. Αυτή η αποφράδα μέρα έμελε να είναι η περασμένη Παρασκευή.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και πήγαμε πρώτα για ένα ποτό στο Γκάζι. Η Έλενα θεωρούσε ότι το tessera στην Πειραιώς ήταν το λιγότερο καμμένο και underground (δεν ξέρω πώς της έκατσε αυτό) κι έτσι είχαμε αποφασίσει να πάμε εκεί. Αφού το ένα σαμπανοκοκτέηλ έγινε δύο, και τα δύο τρία (ναι, είχαμε πάει στο καταρεμένο σαμπανομάγαζο, ιιιιι, 666) δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε και φτάσαμε απέναντι στο tessera.

Μπήκαμε στο σκοτεινό καταγώγι και κάτσαμε σε ένα τραπέζι. Κόσμο πολύ δεν είχε και ήταν όλοι άντρες. Να πω την αλήθεια, περίμενα ότι θα είχε και γυναίκες πελάτισες αφού τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ trendy η επίσκεψη ζευγαριών στα στριπτιτζάδικα. Οι κοπέλες του μαγαζιού ήταν ντυμένες με διάφορες στολές -μάλλον λόγω Απόκρεων.

Αριστερά και δεξιά υπήρχαν κάτι σκαλωσιές -υπερυψωμένα stages θαρρώ τα λένε(!)- και πάνω σε αυτά τα κορίτσια του μαγαζιού κάνανε τραμπολίνο. Πήραμε τρία ουίσκι και μασουλάγαμε τους ξηρούς καρπούς με τα 157 διαφορετικά είδη μικροβίων.

Η πρώτη κοπέλα που βγήκε δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τρίβει τον κώλο της στο στύλο. Μάταια περίμενα να δω κανά αεροπλανικό. Τα ίδια πάνω κάτω και με τη δεύτερη. "Μα τί είναι αυτά?", είπα στους άλλους δυο. "Εγώ μπορώ να χορέψω καλύτερα από αυτές πάνω στον στύλο". "Τί λες να μας το δείξεις, λοιπόν?", είπε ο Χρήστος. Να χορέψω? Κοίταξα τριγύρω το μαγαζί. Λίγα τραπέζια, λίγος κόσμος,μόνο άντρες. Καμμιά γυναίκα πελάτισσα να αρχίσει τα bitchy σχόλια. Οι γκόμενες χορεύανε χειρότερα από μένα. "Αμέ! Γιατί όχι?",συμφώνησα εγώ κι εκείνος κάλεσε τον σερβιτόρο και τον ρώτησε άμα μπορούσα να ανέβω και να χορέψω.

Ο σερβιτόρος όλο χαρά απάντησε ναι, και με πήγε στον dj, έναν ασπρομάλλη κύριο που μου θύμισε αμιδρά τον Τζεπέττο και αυτός όλο χαρά με ρώτησε ποιό τραγούδι θέλω να χορέψω. Εκείνη τη στιγμή όμως εμφανίστηκε η Πάολα (ή όπως αλλιώς τη λέγανε), η γυναίκα αράχνη που βγήκε σκαρφαλωμένη πάνω σε ένα τεράστιο δίχτυ και έπρεπε να πάει να την παρουσιάσει. Έτσι ξαναπήγα στο τραπέζι να περιμένω μέχρι να ανέβω στη σκηνή και να παρουσιάσω στον κόσμο την τέχνη μου.

Αμέσως μετά την γυναίκα-αράχνη, βγήκε το κορίτσι-Τίνκερμπελ, που έκανε την εμφάνισή της κρεμασμένη πάνω σε ένα σκοινί και διέσχισε όλη την αίθουσα έτσι. Οφείλω να ομολογήσω ότι οι δυο τελευταίες κατείχαν την τέχνη του στύλου και έκαναν απίστευτα πράγματα εκεί πάνω. Αλλά θα μου έκοβε εμένα αυτό το βήχα? Όοοχι. Ήμουν έτοιμη να πάω και να τους δείξω ότι και μια ερασιτέχνις μπορούσε να δουλέψει καλά το κοντάρι κι ας μην τη λέγανε Σβετλάνα και δεν πέρασε όλα τα παιδικά της χρόνια σε ένα γυμναστήριο του πρώην ανατολικού μπλοκ κάνοντας ρυθμική και σπαγγάτ.

Κι εκεί που σκεφτόμουν με τι κινήσεις θα κλέψω την παράσταση, ξαφνικά ο dj παίρνει το μικρόφωνο, χαμηλώνει τη μουσική και μας ανακοινώνει:"θα ανοίξουμε τα φώτα γιατί γίνεται έλεγχος από την αστυνομία"! Έλεγχος? ΕΛΕΓΧΟΣ? Αστυνομία? Oh my god! We got busted!Γίνονται και τέτοια στα στριπτιτζάδικα? Τα φώτα ανάψανε και εγώ κοίταξα τριγύρω σοκαρισμένη.

5-10 άτομα με πολιτικά (πολύ τρέντυ και τζινάκια και σκουφάκια, λέμε) ήταν όρθιοι. Ο ένας από αυτούς φρόντισε να μας ενημερώσει δυνατά: "Θα γίνει έλεγχος. Οι κοπέλες να περάσουνε στα δεξιά και οι πελάτες να μείνουν καθισμένοι στα τραπέζια". Μετά από ένα λεπτό που η διαδικασία λάμβανε χώρα, ήρθε στο τραπέζι μας και απευθυνόμενος σε εμένα και την Έλενα είπε:"κορίτσια απο 'κει"!!! Αντικρύζοντας το θανατηφόρο βλέμμα μας, συμπλήρωσε βιαστικά: "Α, είστε παρέα?". Ναι ρε μάγκα, γατόνι είσαι. Μπορεί να φοράμε ελάχιστα ρούχα, αλλά έστω κι έτσι δε νομίζω ότι μπορούμε να συγκριθούμε με τις γυναίκες του μαγαζιού που κυκλοφορούν γυμνόστηθες!

Οι κοπέλες συγκεντρώθηκαν στα δεξιά κι εγώ κόντευα να πάθω εγκεφαλικό σκεφτόμενη ότι άμα οι μπάτσοι έμπαιναν 5 λεπτά αργότερα, θα ήμουν πάνω στην σκηνή εντυπωσιάζοντας τα πλήθη με τις χορευτικές και ακροβατικές μου ικανότητες κι άντε μετά να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας! Είχα κάνει δε, και την τρομερή εξυπνάδα να μην έχω πάνω μου ταυτότητα. Μια εξακριβοσούλα στο τμήμα την είχα σίγουρη. Και το αστείο είναι ότι στις 8 το πρωί η φίλη μου η Νάντια πέταγε για Μιλάνο και είχα υποσχεθεί ότι θα την πήγαινα στο αεροδρόμιο.

Γενικά, όλοι οι θαμώνες είχαν ένα μουδιασμένο ύφος γιατί δεν ξέρανε τί θα τους κάνουνε. Οι μπάτσοι άρχισαν να πλησιάζουν τα τραπέζια και η Έλενα γύρισε προς τον Χρήστο και του είπε μέσα από τα δόντια της: "Μην τολμήσεις και κάνεις κανά αστείο μπροστά στους αστυνομικούς, θα σου πάρω το παιδί και θα φύγω". Εγώ γελούσα νευρικά και έλεγα ότι άμα κάνει καμμιά μαλακία, παιδί δεν έχω να του πάρω αλλά θα φύγω μαζί με την Έλενα.

Ένας από τους undercover αστυνομικούς ήρθε στο τραπέζι μας και άρχισε να κάνει ερωτήσεις. Ζήτησε ταυτότητα ή δίπλωμα οδήγησης από τον Χρήστο, αλλά δεν είχε τίποτα από τα δύο. Μετά γύρισε στην Έλενα και τη ρώτησε πώς ονομάζεται. Η Έλενα είπε το όνομά της και συμπλήρωσε:"Είμαι η σύζυγος του κυρίου". Εγώ κοιτούσα τον Χρήστο και παρακαλούσα να μην προσθέσει δείχνοντας εμένα:"Κι από δω το αίσθημά μου", ενώ επαναλάμβανα δυνατά ωσάν μάντρα "Χ313131" -τον αριθμό της ταυτότητάς μου που τον ήξερα απ'έξω για να ξορκίσω το κακό.

Σε αυτό το κλίμα παροξυσμού οι μπάτσοι μας αφήσανε να φύγουμε, ενώ ο ιδιοκτήτης μας είπε ότι δε χρειάζεται να πληρώσουμε γιατί ούτως ή άλλως τα λεφτά θα του τα κατασχούσε η αστυνομία.

Η Έλενα μου είπε ότι έπρεπε να το έχουμε φανταστεί ότι θα συνέβαινε αυτό γιατί τουλάχιστον τις μισές από τις φορές που ο Χρήστος έχει πάει σε στριπτιτζάδικο έχει γίνει έλεγχος. Αυτό φυσικά όσο πιο χαμηλόφωνα μπορούσε γιατί αλλιώς δεν γλιτώναμε το λιντσάρισμα από τους υπόλοιπους.

Τελικά, τη φυλακή τη γλίτωσα από καθαρή κωλοφαρδία. Μια απορία πάντως την έχω.Αν ήμουν πάνω στη σκηνή εκτός από το ηθών, μετά θα με κυνηγούσε και η εφορία για μη δηλωθέντα κέρδη? Η Νάντια πάντως όταν της είπα για την περιπέτειά μου, μου απάντησε:"Πάρτα ηλίθια. Εγώ ούτε για καφέ δεν πηγαίνω χωρίς ταυτότητα". Κι εγώ συμπληρώνω: Πάρτα ηλίθια που ήθελες να μου γίνεις και στριπτιτζού. Παραλίγο να ζήσεις την εμπειρία του επαγγέλματος ολοκληρωμένη...

Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι

Βόδι δε βρήκα. Πάρτε έναν γάιδαρο που έχω πρόχειρο

Τον Γιάννη τον γνώρισα κάτω από περίεργες συνθήκες που δεν είναι της παρούσης να αναλύσω (μην επιμένεις, δεν πρόκειται να σου πω!). Το θέμα δεν είναι πώς γνωριστήκαμε αλλά τί με έκανε, όταν χωρίσαμε, να αναθεματίσω την ώρα και τη στιγμή που τον γνώρισα.

Αφού βγήκαμε κανά δυο φορές για ποτό μου πρότεινε να πάω σπίτι του. Εγώ -γνωστό τσουλί- δέχτηκα και πηγαίνοντας στο διαμέρισμά του περίμενα να γίνει το μοιραίο. Φαντάσου τη σκηνή: μπαίνω μέσα με διάθεση και πολύ σέξυ λέμε, βλέπω καναπέ, κάνω βουτιά, γυρίζω ανάσκελα και με καβλωτικό ύφος (και ανοιχτά πόδια) λέω στον Γιάννη:"Μωρό μου, έλα εδώ".

Ο Γιάννης έρχεται αλλά όχι όπως ο κάθε άντρας ο πολλά βαρύς, ο πρόστυχος, ο καραμπουζουκλής που βλέπει μουνί. Δηλαδή, δεν ορμάει βουρ στον πατσά, αλλά με πλησιάζει μάλλον επιφυλακτικά. Εγώ, δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί γίνεται αυτό. Συνεχίζω απτόητη. Ξεκουμπώνω τα κουμπιά του τζιν για να βρω το μικρό Γιαννάκη και να κάνουμε πάρτυ. Ανοίγω τα κουμπιά, ανοίγω και τη ζώνη, παραμερίζω το άσπρο σώβρακο (έλεος) και βρίσκω το μικρό Γιαννάκη νεκρό.

Apparently, ο μικρός Γιαννάκης είχε σοβαρό πρόβλημα αλλά είπα να μην το κάνω θέμα, γιατί έχω μελετήσει και κάποια βιβλία ψυχολογίας και ο Γιάλομ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς (κλασσική χαζογκόμενα που το παίζει κουλτούρα και μόρφωση). Έτσι ξέρω πως ό,τι χειρότερο που μπορεί να συμβεί εκείνη τη στιγμή είναι να γκρινιάξεις, να αρχίσεις να κατηγορείς ή να κλαψομουνιάζεις. Όχι, εγώ ήμουν μία κυρία. Και ως τέτοια φέρθηκα.

Μετά το περιστατικό συνεχίσαμε να βγαίνουμε. Κάποια στιγμή έγινε και το μοιραίο. Με τα χίλια ζόρια αλλά έγινε. Το θέμα είναι ότι ο Γιάννης, αντί να έχει ύφος συνεργάσιμο αφού στην τελική δικό του ήταν το πρόβλημα, σιγά σιγά και όλο και συχνότερα είχε αρχίσει να πετάει θανατηφόρες ατάκες. Κάτι μισόλογα στην αρχή ότι πρώτη φορά του συμβαίνει (δεν τσίμπησα), μετά κάτι ιστορίες ότι γενικά δεν έχει κανένα πρόβλημα.

Ναι ήμουν ερωτευμένη, η ασθένεια που σε κάνει ευάλωτο στη μαλακία. Ήξερα πολύ καλά ότι ο Γιάννης είχε πρόβλημα, δεν ήμουν κανά άβγαλτο κοριτσάκι που θα δεχόταν την πρώτη παπαριά που θα της έλεγε ο άλλος. Ωστόσο, ο Γιάννης έκανε τόσο σταδιακά και μεθοδευμένα την προπαγάνδα του, που το ισχυρό υπερεγώ που είχα χτίσει μετά από τόσα χρόνια σεξουαλικής ζωής, θωπειών και πεολειχιών είχε αρχίσει να κλονίζεται. Ποιός να το περίμενε ότι θα έφτανε η μέρα που θα άρχιζα να έχω αμφιβολίες για τη σεξουαλική μου ζωή, εγώ που στις εξετάσεις σεξουαλικών επιδόσεων στο τέλος της χρονιάς (είναι κάτι σαν τις γυμναστικές επιδείξεις) έπαιρνα πάντα 10 από όλους τους -παρευρισκόμενους- κριτές?

Με τον Γιάννη δεν μπορώ να πω ότι δεν κάναμε σεξ, κάναμε. Απλά, οι παντρεμένοι με 30 χρόνια γάμου κάνανε πιο συχνά από εμάς. Θα μου πεις γιατί δεν έφευγες? Τί να πω τώρα? Ότι ήμουν ερωτευμένη? Ήμουν άξια της μοίρας μου. Αλλά τότε, είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι αφού έχω βρει όλο το υπόλοιπο πακέτο είναι κρίμα να χωρίσω γιατί δεν κάνω όσο συχνά θέλω σεξ.

Πάρτα ζώον! Αν δεν είναι καλό το κρεβάτι σε μια σχέση τίποτα δεν είναι καλό. Εικοσι εννιά κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν καλό πήδημα στις σχέσεις. Αυτοί ξέρουν.

Μετά από μήνες υπομονής είπα απ'έξω απ'έξω στο Γιάννη ότι ίσως θα ήταν καλό να πάει σε ένα γιατρό. Αυτό σε απόλυτα πολιτισμένο ύφος συζήτησης και αφού είχε μόλις καεί ο τρίτος δονητής μου σε διάστημα τριών εβδομάδων. Ο Γιάννης την επόμενη μέρα δε σήκωσε καμμιά από τις κλήσεις μου για να μου δείξει απόλυτα πολιτισμένα ότι γράφει τη συμβουλή μου εκεί που δεν πιάνει μελάνι και ποσώς τον ενδιέφερε αν εγώ περνάω καλά. Δε θες κυρά μου? Να, ουρές κάνουν οι γκόμενες για πάρτη μου.

Εκεί, λοιπόν, που έμεινα σε μια σχέση που ο άλλος είχε πρόβλημα κι εγώ προσπάθησα να είμαι supportive μπας και δω χαρά στα σκέλια μου και να μην του δημιουργήσω και κανά ψυχολογικό λέγοντάς του ότι είναι τζούφιος, ξαφνικά βρέθηκα να είμαι και απολογούμενη που ζητούσα κάτι που άλλες το έχουν και εκτός σχέσης. Δηλαδή, αν οι άντρες έφτασαν σε σημείο να μην πηδάνε κάτι δεν πάει καλά σε αυτόν τον κόσμο. Που οδεύουμε σαν κοινωνία? Σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα?

Το βούλωσα και ξαναπερίμενα. Δεν μπορεί, είπα, το παιδί κάποια στιγμή θα χαλαρώσει και τότε ποιός τον πιάνει. Έλα όμως που δεν χαλάρωνε. Την επόμενη φορά που έφτασα στο αμήν, του είπα πάλι όσο πιο διακριτικά μπορούσα ότι υπήρχε σαν λύση το ενδεχόμενο να πάρει viagra, κάτι που το κάνει πολύς κόσμος. Οκ, το ξέρω ότι δεν είναι ό,τι καλύτερο να ακούς την κοπέλα σου να σου λέει να πάρεις viagra αλλά ειλικρινά είχα φτάσει σε σημείο απελπισίας γιατί ο άλλος αποκτούσε όλο και περισσότερο attitude "εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα". Και τότε γιατί δεν κάνουμε σεξ ρε μαλάκα?

Μέχρι που φτάνουμε στα χωρίσματα. Για τους χ,ψ λόγους μεγάλη ιστορία, το θέμα είναι πως όταν ειπώνονται τα γνωστά που λες όταν κάνεις έναν πολιτισμένο χωρισμό (-not), ο Γιάννης γυρίζει σαν σωστός και ώριμος -καθόλου κομπλεξικός- άντρας και μου λέει στο άσχετο: "Α και να ξέρεις ότι δε με καβλώνεις και αυτό είναι το πρόβλημα. Όσα viagra και να έπαιρνα δε θα μου σηκωνότανε". Αυτό ειπωμένο με νεύρα πάνω στην ένταση της στιγμής φαντάζει αστείο. Ο Γιάννης όμως σαν σωστή καρακατινάρα φροντίζει να το πει σε φάση απόλυτης ηρεμίας, ώστε να περάσει σαν μια αναίμακτη δήλωση, μια παρατήρηση για την πορεία της σχέσης μας.

Τώρα θα μου πεις ότι ελπίζεις πως μετά από αυτό τον διαολόστειλα και έζησε αυτός καλά κι εγώ καλύτερα κάνοντας σεξ με άλλους. Αμ δε. Γιατί μετά από αυτή την δήλωση και την απόρριψη που έτρωγα τόσον καιρό σαν γυναίκα αφού ο άλλος δε με πλησίαζε καν (από το φόβο μην ξαναλιποθυμήσει το πουλί του πριν προλάβει να ολοκληρώσει και σταθεί στο ύψος των περιστάσεων) άρχισα κι εγώ να έχω αμφιβολίες.

Μωρέ λες? Λες τελικά το θέμα να το είχα εγώ? Λες τελικά να μην είμαι αρκετά σέξυ? Για βδομάδες ήμουν ένα ψυχικό ράκος. Έβγαινα με άλλους και μετά δεν μπορούσα να κάνω σεξ μαζί τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσα να καβλώσω ούτε μόνη μου. Εγώ, που το xvideos με είχε ανακηρύξει επίτιμο μέλος, έμπαινα να δω βιντεάκια και έβγαινα άπραγη.

Πήγα σε ψυχίατρο. "Μήπως δεν είμαι αρκετά σέξυ γιατρέ μου? Και δεν μπορώ να καταλάβω πώς συνέβη αυτό σε μένα. Ο σεξουαλικός είναι ένας τομέας που έχω μεγάλη αυτοπεποίθηση". "Όπως είναι φανερό, η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας είναι πολύ ευθραυστη. Βρέθηκε κάποιος που μπόρεσε να κλονίσει πολύ εύκολα την εμπιστοσύνη που είχατε στο άτομό σας". Ωραία τα λες ρε doc, αλλά τί γίνεται που εγώ συνεχίζω να μην καβλώνω με κανέναν και τίποτα? Μήπως θα ήταν καλύτερα αντί για τις θεωρητικές αναλύσεις να περάσουμε σε πιο πρακτικές λύσεις?

Ο γιατρός φυσικά δε με πέταξε πάνω στον μαύρο δερμάτινο καναπέ (classic) όπου με εξέταζε για να μου πετάξει τα μάτια έξω. Ιατρική δεοντολογία και πούτσες μπλε. Βρέθηκε όμως κάποιος άλλος ή καλύτερα κάποιοι άλλοι να το κάνουν αυτό. Ο Χρήστος και η Έλενα, ζευγάρι φίλων του Γιάννη. Κάποια στιγμή μετά τον χωρισμό μας, βγήκα για ένα ποτό με την Έλενα και μετά πήγαμε σπίτι και βρήκαμε το Χρήστο. Και τη βρήκαμε όλοι μαζί. Και ξεμπλόκαρα.

Ο ψυχίατρος ερμήνευσε την κίνησή μου ως ανάγκη να δείξω στον Γιάννη ότι είμαι σεξουαλικά αποδεκτή από το περιβάλλον του άρα το πρόβλημα το έχει εκείνος. Δε μας χέζεις ρε γιατρέ? Αν ήθελες να λέγεσαι σωστός επαγγελματίας θα είχες λύσει μόνος σου το πρόβλημα και δε θα χρειαζόταν να τρέχω αριστερά και δεξιά για ψυχικά και να χρωστάω μετά χάρες. Ή μήπως δεν σε κάβλωνα κι εσένα? ε? ε? Ε?

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα θεωρήσεις ότι μια γκόμενα είναι αμείλικτη και bitch επειδή σε παράτησε ένα βράδυ που δεν μπόρεσες να ανταποκριθείς στα καθήκοντα που επιτάσσει το αντρικό σου φύλο, σκέψου την ιστορία που μόλις διάβασες. Πίσω από κάθε σκύλα, κρύβεται ένας μαλάκας. Κι αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μας. Δεν ξανακάνω ψυχικά, αν είσαι τζούφιος άντε γεια...

Αθήνα για κάτι τέτοια σ'αγαπώ

Ο κόσμος έχει τρελαθεί - για νέο μας το λες?

Κι εσύ τρελός είσαι, κι εγώ τρελή. Μερικές φορές όμως συναντάμε κάποιους ακόμα πιο τρελούς από μας, μόνο και μόνο για να πάρουμε μια ανάσα και να πούμε: "Ναι, έχω λίγο καιρό ακόμα στον έξω κόσμο, μέχρι να μου περάσουνε αυτό το τέλειο λευκό outfit με τα trendy μανίκια που δένουν στην πλάτη".

Είμαι σε σταθμό του μετρό. Μόλις φτάνω στην αποβάθρα ένας τύπος πίσω μου με ρωτάει: "Από εδώ είναι για Μοναστηράκι?". "Ναι", του λεω και πάνω που πάω να του γυρίσω την πλάτη, συμπληρώνει: "Α, ωραία ευτυχώς που ήρθα σωστά".

Έχει όρεξη για κουβεντούλα, εγώ δεν είμαι σε mood, παρολαυτα από ευγένεια κουνάω το κεφάλι μου συγκαταβατικά. Με ρωτάει το όνομά μου κι εγώ μηχανικά απαντάω, φυσικά σε ένα λεπτό το έχω μετανιώσει και ελπίζω η γνωριμία μας να τελειώσει εκεί.

"Μάλιστα, Ιόλη, και τί δουλειά κάνεις?". Κι εκεί που πάω να απαντήσω ότι δεν έχω όρεξη να κάνω νέα γνωριμία ο τύπος συμπληρώνει:"μήπως είσαι πουτάνα?!!!". Ναι! Σοβαρά!

Εγώ έχω μείνει με ανοικτό το στόμα αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να το αφήσω έτσι και στο καπάκι τον ρωτάω κι εγώ:"Εσύ τι δουλειά κάνεις?Μήπως είσαι μαλάκας?"-όχι που θα μου την έλεγε ο τελευταίος loser που ψάχνει να εκτονωθεί στο μετρό...

Αυτός δεν το βάζει κάτω, ψελίζει κάτι ακαταλαβίστικα περί του ότι είναι γαμιάς και κολοκύθια με ρίγανη, και με ξαναρωτάει: "Τελικά τί δουλειά κάνεις δε μου είπες?Μήπως είσαι πουτάνα?". Τί να του πεις τώρα του καμμένου. Πουτάνα ονειρευότανε και πουτάνα δεν έβρισκε. Άσε που τον έκοψα από αυτούς τους τελειωμένους που επειδή δεν έχουν σταυρώσει ποτέ γκόμενα θεωρούν πως όλες εξασκούμε το αρχαιότερο επάγγελμα.

Ναι ρε, είμαι πουτάνα, τραβάς κανά ζόρι? Για να μη σου καθόμαστε ούτε εγώ ούτε οι φίλες μου, οι άλλες παστρικές, μάλλον δεν πληρώνεις καλά plus δεν είσαι αρκετά προικισμένος ώστε να στο δώσουμε τζάμπα. You moron!

Προς στιγμήν σκέφτηκα να του τα πω όλα αυτά, μετά σκέφτηκα να του ρίξω μια κλωτσιά στ'αρχίδια και μετά θυμήθηκα ότι η Τατιάνα είχε φιλοξενήσει μια κοπέλα που ένας τρελός της έριξε οξύ στο πρόσωπο. Δεν ξέρεις τί θα του τη βαρέσει του καθενού να κάνει. Ας είναι καλά η Οσία Τατιάνα που μας πληροφορεί για το τί συμβαίνει στον κόσμο. Αυτό θα πει αληθινή ενημέρωση.

Έτσι προτίμησα να το βουλώσω και να μην κάνω παλικαριές. Ερχόταν και το μετρό και δεν ήθελε και πολύ ο άλλος να με πετάξει μέσα και να γίνω χαλκομανία. Στην αρχή σκέφτηκα ότι η τιμημένη ελληνική αστυνομία θα τον έπιανε έτσι και μου έκανε κάτι, μετά θυμήθηκα ότι επι 2 μήνες κυκλοφορώ χωρίς πινακίδες και η τιμημένη ελληνική αστυνομία δε με έχει σταματήσει ούτε μια φορά. Θα πιάσει τον ψυχοπαθή? Αρχίδια.

Του λέω, λοιπόν, αργά και καθαρά, σχεδόν συλλαβιστά:"Φύγε από εδώ ΤΩ-ΡΑ", έρχεται το μετρό, μπαίνω μέσα, αυτός μένει απ'έξω και με κοιτάει από το παράθυρο να απομακρύνομαι μαζί με το συρμό. Goodbye asshole...

Κολοκύθια με Ρίγανη = Αρχίδια Καλαβρέζικα

Κουβέντες του κώλου

Αγαπητέ αναγνώστη αν θεωρούσες ότι μέχρι τώρα το blog αυτό ήταν kinky και προκλητικό σου δίνω τη δυνατότητα να αναθεωρήσεις. Μπορώ να το κάνω και χειρότερο.

Προειδοποίηση: αν είσαι ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν το σεξ και τους καθορισμένους ρόλους σε αυτό, μη διαβάσεις παρακάτω. Σε περίπτωση σοκ και προσκόμισής σου στο κοντινότερο εφημερεύον νοσοκομείο δε φέρω καμμία ευθύνη. Σε περίπτωση που γουστάρεις πάλι είναι δικό σου πρόβλημα και δεν πληρώνω έξοδα για ψυχοθεραπείες.
Εκ της διευθύνσεως

Έχω ένα μικρό πρόβλημα. Κάποια από τα πράγματα που γουστάρω στο σεξ θεωρούνται από πολλούς ακραία. Βλακείες λέω εγώ. Είναι ακραίο να θες να πηδήξεις το αγόρι σου με strap-on? Σιγά τα ωά.

Δυστυχώς, δεν το βλέπουν όλοι έτσι γι'αυτό κι εγώ δεν το αναφέρω με το που γνωρίσω κάποιον. Δηλαδή, δεν πηγαίνω να πω στον κόσμο "γεια σου είμαι η Ιόλη, η μεγαλύτερη φαντασίωσή μου είναι να σκίσω αντρικά κωλαράκια"-αν και θα'χε πλάκα- αλλά χρησιμοποιώ πιο ύπουλους τρόπους. Ανάλογα πόσo ανοικτό δω τον άλλον, του το πετάω με τρόπο στην πορεία. Συνήθως και οι πιο κουλ και απελευθερωμένοι σοκάρονται. Φιλάνε τον κώλο τους λες και είναι το πολύτιμό τους, αφού ούτε το gollum όταν έτριβε με αγάπη το δακτυλίδι ψιθυρίζοντας "my precious" δεν μπορεί να τους φτάσει σε επίπεδα security.

Εντάξει ρε φίλε κώλος είναι δεν είναι θησαυρός και θα στον επιστρέψω σε καλή κατάσταση. Στην τελική πώς μου ζητάς εμένα να σου δώσω κώλο όταν δε δίνεις εσύ? Α όλα κι όλα στις σχέσεις πρέπει να υπάρχει δημοκρατικότητα.

Φυσικά και μπορεί να μην σου αρέσει. Αλλά, δοκίμασέ το πρώτα βρε αδερφέ! Πώς το ξέρεις εκ των προτέρων? Κι εμένα δε μου άρεσε ο μουσακάς μέχρι που τον δοκίμασα(εντάξει μη συγκρίσιμο παράδειγμα αλλά you get the point).

Όπως και να'χει δεν είναι κάτι που λέω σε όλους. Αλλά άμα ο άλλος μου το παίξει άνετος, ε κι εγώ σκέφτομαι ότι είναι ευκαιρία. Κάπως έτσι την πάτησα και με τον πρώην μου.

Ο Γιάννης κάπως έτσι μου παρουσιάστηκε. Ως ο πλέον ανοικτός άνθρωπος στον τομέα του σεξ, ως εκείνος που πάντα ήθελε να κάνει πράγματα αλλά δεν έβρισκε παρτενέρ που να δέχονται όσα είχε στο μυαλό του. Εδώ είμαστε, είπα. My soulmate!

Μια μέρα λοιπόν είπα στον Γιάννη τη μεγαλύτερή μου φαντασίωση: "Μωρό μου,θέλω να σε πηδήξω". Ο Γιάννης άλλαξε 50 χρώματα μέχρι να καταφέρει να ξαναπάρει ανάσα. "Αυτό που λες δεν γίνεται", κατάφερε να ψελλίσει με τα πολλά. "Γιατί ρε μωρό μου?", να επιμένω εγώ. Ανένδοτος ο άλλος.

Εκ των υστέρων έμαθα ότι πήγε στους πιο ανοικτόμυαλους φίλους του, τον Χρήστο και την Έλενα (την τωρινή μου σχέση) και τους ρώταγε τί να κάνει και αν η Έλενα έχει πηδήξει ποτέ τον Χρήστο με strap. Δηλαδή πόσο ανασφαλής μπορεί να είσαι που θα δεχτείς να κάνεις κάτι μόνο αν το έχουν κάνει άλλοι? Μόνο και μόνο για να μην χαρακτηριστείς gay?

Ήμαρτον δηλαδή! Αγόρι μου, το θέλεις? Έχεις τα κότσια να το δοκιμάσεις, χωρίς μετά να νιώθεις σαν 16χρονη που της πήραν την παρθενιά (αν κι αυτή θα γουστάρει, δε θα κάνει τη δύσκολη σαν κι εσένα)? Μπορείς να το κάνεις χωρίς μετά να νιώθεις λιγότερο άντρας? Τί κόμπλεξ είναι αυτά? Θέλεις και ψυχολογική υποστήριξη? Μη σώσεις και το κάνεις ρε! Θα βρω άλλο κώλο πιο πρόθυμο!

Βέβαια, κατά ένα περίεργο τρόπο, ενώ οι φίλες μου που θεωρούν πολύ σιχαμένο το να τον παίρνει κάποιος από άλλον άντρα, τα έχουν φτιάξει με bi έστω και χωρίς να το ξέρουν εξαρχής, εγώ που έχω όνειρο ζωής να γνωρίσω έναν άντρα που να μη θεωρεί την παρθενιά του κώλου του πιο πολύτιμη από όλα τα αποθέματα διαμαντιών της Σιέρα Λεόνε δεν έχω καταφέρει ακόμα να βρω! Αυτές είναι οι αδικίες της ζωής...

Τέλος πάντων, εγώ δεν πιέζω καταστάσεις. Πολύ απλά φρόντισα να κάνω διακριτικά αντιληπτό το πόσο ήθελα να γίνει αυτό που είχα στο μυαλό μου αγοράζοντας ένα strap-on και βάζοντάς το στην ντουλάπα του Γιάννη! Αυτός να κάνει την πάπια.

Ώσπου μια μέρα που έχουμε πιει γυρνάμε αργά το βράδυ στο σπίτι. Δεν ξέρω πώς, αλλά τον ψήνω ότι είναι ευκαιρία να προχωρήσουμε τη φάση που εδώ και καιρό θέλω. Ξαπλώνουμε, του βάζω δάκτυλο, γουστάρει. Παίρνω μια σφήνα, συνεχίζει να γουστάρει. Παίρνω κι ενα δονητή και τον...χμ τοποθετώ ξέρεις πού. Ο άλλος πλέον γουστάρει πολύ. Ωραία λέω, εδώ είμαστε. "Να φέρω και το strap-on μωρό μου?". Ανένδοτος ο Γιαννάκης!

Εκείνη την ώρα μου ήρθε να του πω κανά γαλλικό. Είχε πάρει ένα δονητή 20 εκατοστών και γούσταρε τρελά, αλλά το πρόβλημά του ήταν μήπως και του χώσω το στραπ των 15 εκατοστών γιατί τότε θα ήταν αδερφή!

Είμαστε λοιπόν στο κρεββάτι, εγώ πλέον θεατής, γιατί ο άλλος μου έχει αρπάξει το δονητή από τα χέρια, έχει βάλει τη δόνηση και πλέον τον χώνει μόνος του στον κώλο του γουστάρωντας και βγάζοντας επιφωνήματα ευχαρίστησης! Αλλά όόόόχι, είναι πολύ άντρας γιατί δεν του τον χώνω εγώ αλλά αυτός!

Κάπου εκεί ο δονητής σταματάει να δονείται και ο δικός μου σε κατάσταση παροξυσμού, γουρλώνει τα μάτια τον βγάζει από τον κώλο του και τον χτυπάει με μανία στο πάτωμα για να ξαναπάρει μπροστά!!!

Ο δονητής ξαναλειτουργεί, ο Γιάννης με ένα χαμόγελο ευτυχίας τον ξαναβάζει στον κώλο του, εγώ μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισα να κάνω συναινετικό σεξ, αντί να τον δέσω σαν το σαλάμι και να βρεθεί προ τετελεσμένου γεγονότος (ούτως ή άλλως θα γούσταρε).

Ο Γιάννη τέλειωσε, εγώ μετά από αυτό ξενέρωσα και δεν τον πήδηξα ποτέ (άλλωστε συνέχισε να το παίζει δύσκολος!).

Τελικά, ακόμη δεν έχω πηδήξει κανέναν, αλλά συνεχίζω να αναζητώ υποψήφιο θύμα, το παλιό στραπ το άφησα πεσκέσι στο σπίτι του Γιάννη για να θυμάται πόσο άντρας είναι(σατανικό χαμόγελο), αγόρασα καινούργιο πιο ωραίο και έχω να πω τα εξής:

θεωρώ ότι ο άνθρωπος που δε θα φοβηθεί να κάνει κάτι τέτοιο από ανασφάλεια μήπως και μετά δεν θεωρείται 100% άντρας, θα είναι για μένα το απόλυτο αρσενικό.Ο Γιάννης ήταν σκατόφλωρος, όχι γιατί δεν ήθελε να συνουσιαστεί παρα φύσιν, αλλά γιατί εντέλει γούσταρε να τον τρώει αλλά φρίκαρε με την ιδέα. And that my friend is what's called homophobia...

Τύφλα να'χουν τα ροζ τηλέφωνα

Ο Χρήστος και η Έλενα πήγαν οικογενειακές διακοπές στην Κρήτη. Για να σου φρεσκάρω λίγο τη μνήμη, ο Χρήστος και η Έλενα είναι η σχέση μου και είναι παντρεμένοι. Επίσης είναι φίλοι του πρώην μου και έχουμε σχέση χωρίς να το ξέρει αλλά αυτό θα το αναλύσω άλλη φορά (κι αυτός θα το αναλύσει με ψυχολόγο όταν το μάθει-χεχε).

Ο Χρήστος και η Έλενα είναι ίσως το πιο ερωτευμένο ζευγάρι που ξέρω κι αυτό γιατί εφευρίσκουν συνεχώς νέους τρόπους ώστε να επαναπροσδιορίζουν τη σεξουαλικότητα στη σχέση τους. Έλα μην ακούω ότι δεν υπάρχει έρωτας αφού είμαι κι εγώ στη μέση. Μη μου γίνεσαι πουριτανός, τώρα. Ξέρεις πολύ καλά ότι κι εσύ θα γούσταρες η γυναίκα σου να σου φέρει ένα τσουλάκι δώρο στο κρεββάτι αλλά δυστυχώς δεν είσαι παντρεμένος με την Έλενα τί να κάνουμε.

Πίσω στο οικογενιακό ταξίδι, λοιπόν. Παρότι φεύγουν για δυο βδομάδες μου υπόσχονται ότι στο διάστημα αυτό θα κάνουμε σίγουρα cyber/phone/sms sex για να μη λείψει πολύ ο ένας στον άλλον. Εγώ δεν το ψήνω και πολύ, που να μπλέκεις τώρα με κάμερες, καλώδια, msn, κινητά και σουξου μουξου μανταλάκια? Δέχομαι όμως και ελπίζω να το έχουν ξεχάσει μέσα στις επόμενες δυο ώρες.

Εννοείται πως τα πορνοδιαστροφικά μυαλά τους δεν το έχουν ξεχάσει και μετά από λίγες μέρες αρχίζουν οι νύξεις για το πότε θα είναι η μεγάλη βραδιά. Έλα όμως που εγώ κάθε βράδυ λόγω γιορτών βγαίνω και όταν γυρνάω σπίτι, οι άλλοι έχουν κοιμηθεί από νωρίς (αφού πρώτα έχουν κάνει σεξ χωρίς εμένα-σα δεν ντρέπονται λέω εγώ, ούτε ένα ménage à trois δεν μπορείς να κάνεις σωστά τη σήμερον ημέρα).

Σας έχω πει ποτέ πόσο καλό κορίτσι είμαι και ότι έχω μεγαλώσει με αρχές και με savoir vrivre(το βιβλίο του Ζαμπούνη προσκέφαλο μού είχε η μάνα μου όταν ήμουν μικρή)? Ναι, αισθάνομαι πολύ άσχημα να μου κάνουν πρόσκληση για σεξ (έστω και εξ'αποστάσεως) κι εγώ να αρνούμαι. Έτσι μετά από πολλές αρνήσεις μου ξυπνάω ένα πρωί και λέω: "Δεν πάει έτσι το πράγμα, ντροπή και αίσχος, τα γκομενάκια θα νομίζουν ότι δεν τα θέλω και άντε μετά να βρω άλλο ζευγάρι(ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις ζευγάρι για σχέση;)". Και αποφασίζω πως ό,τι κι αν κάνω το βράδυ, όπου κι αν βρίσκομαι θα κάνουμε sms sex. Φυσικά έχω στο μυαλό μου ότι μάλλον θα είμαι σε κανά μπαρ να πίνω τα ποτάκια μου και να κουνάω τον κώλο μου. Και κάπου εκεί ανάμεσα στο χορό και στα ποτά θα στέλνω πονηρές ατάκες στους άλλους δύο.

Φτάνει, λοιπόν, το βράδυ. Εγώ όπως πάντα έχω κανονίσει έξοδο με τις φίλες μου.Ήδη σκέφτομαι τα σέξυ μηνύματα που θα ανταλάσσουμε με τον Χρήστο και την Έλενα: "Πίνω ένα apple martini και σας σκέφτομαι, εσείς τί κάνετε τώρα κλπ κλπ". Έτσι μόλις μου έρχεται μήνυμα από τον Χρήστο για το που βρίσκομαι του απαντάω ότι έχω βγει για ποτό με τις φίλες μου (παρότι ακόμη δεν έχουμε βρεθεί). Μέχρι να μου απαντήσει οι φίλες μου έχουν έρθει να με πάρουν και μόλις μπαίνω στο αυτοκίνητο μου λένε: "Θα πάμε σε μεζεδοπωλείο".

What? Μεζεδοπωλείο? Κι εγώ πώς θα το παίξω sexy και glamorous στη σχέση μου? Και τί να τους πω τώρα που έχω στήσει σκηνικό ότι πίνω το cocktail μου με θέα τη θάλασσα και με καβλωτικές σκέψεις για το τι θα ήθελα να κάνουμε αν ήμασταν και οι τρεις μαζί? "Τρώω παϊδάκια και σας σκέφτομαι; Αχ, να'σασταν εδώ να κάναμε σεξ πάνω από τα κοψίδια;"

Εκείνη την ώρα έρχεται και απάντηση από το Χρήστο. "Καθόμαστε στον καναπέ, η Έλενα με τα εσώρουχα κι εγώ με το μποξεράκι...Περιμένουμε τις ιδέες σου για τη συνέχεια. Πού πίνεις ποτό;". Ω θεέ μου! Τώρα, έτσι που τα έκανα δεν μπορώ να κάνω πίσω. Τί να τους πω τώρα; Παιδιά άκυρο γιατί τα ποτάκια έγιναν τελικά κεφτεδάκια και σαγανάκι;

Πάμε στο μεζεδοπωλείο και ανάμεσα στην παραγγελία: "μια πατάτες, μια τηγανιά, ένα τζατζίκι και πιάσε κι ένα κιλό κόκκινο κρασί", εγώ να απαντάω στους άλλους δυο: "Θέλω να τις βγάλεις τα εσώρουχα και να τη γλύψεις". Τύφλα να'χουν τα ροζ τηλέφωνα λέμε, εκεί που η -και καλά- δίμετρη καυλωμένη ξανθιά, ενώ σου περιγράφει τί θα ήθελε να της κάνεις, φτιάχνει τα νύχια της και διαβάζει espresso!

Εγώ το πήγα ένα βήμα παραπέρα κι ενώ σαβούρωνα τα διάφορα "gourmet" εδέσματα, έστελνα πονηρά μηνύματα γεμάτα υποσχέσεις:"θα'θελα να είμαι εκεί και να σου παίρνω μαζί με την Έλενα πίπα, μωρό μου". Εντάξει το ξέρω ότι είμαι κατάπτυστη αλλά τι να κάνω; Από το να τέλειωναν οι διακοπές και τελικά να μην είχε γίνει η φαντασίωσή μας, καλύτερα δεν ήταν που συμμετείχα έστω και τυπικά;

Ευτυχώς, την άκρη την βρήκαν μόνοι τους οι άλλοι δύο γιατί εγώ αργούσα πολύ να απαντήσω αφού είχα πέσει με τα μούτρα στο φαγητό (και κάποια στιγμή που τους θυμήθηκα τους έστειλα ένα διερευνητικό μήνυμα "μωράκια νομίζω ότι δε σας προλαβαίνω. Πήγα στην τουαλέτα και έβαλα δάχτυλο ενώ σας σκεφτόμουν. Εσείς τί κάνετε τώρα?").

Τελικά, οι άλλοι γούσταραν πολύ και η μέρα αυτή θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου ως η "ημέρα που έκανα σεξ πάνω από τα τζατζίκια και τη χωριάτικη". By the way, το μεζεδοπωλείο ήταν καταπληκτικό...